Wspomnienia studenckich czasów – Dzienniki 5.09.2025

piątek, 5 września 2025, Warszawa

#Codziennadawkagrzybów Dzień 248/365

    Za tydzień o tej porze będę już w górach, w Gorcach, w Ochotnicy, na warsztatach grzybowych z dr hab. Piotrem Mleczko, profesorem UJ. Nie posiadam się z radości. Górska przyroda i mykologia terenowa. Nie ma dla mnie lepszego połączenia. Na dodatek znowu poczuję się jak na studiach. Kochałam się uczyć. 5 lat spędzonych na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego były najpiękniejszymi latami mojej edukacji i mojego świeżego dorosłego życia. Był to czas wspaniały i dokładnie taki jak sobie wymarzyłam. Zaczęłam studia kiedy nasz wydział mieścił się jeszcze na terenie Uniwersytetu na Krakowskim Przedmieściu, a Wydział Botaniki w dawnym budynku Szkoły Głównej. Próbuję się przenieść w czasie 28 lat wstecz co nie jest łatwe, ale pamiętam jak zaparło mi dech, kiedy przyszłam na pierwsze zajęcia i weszłam do budynku. W jednej ogromnej sali, w starych drewnianych szafach, w milionach szufladeczek, na regałach i ciężkich stolach prezentowała się cała historia botaniki. Pamiętam miejsca pracy, binokulary, ryciny, menzurki, wielkie pipety. Jeśli ktoś by mnie spytał, gdzie chciałabym się na jeden dzień przenieść w czasie, w przeszłość, to jednym z takich miejsc byłby Uniwersytet Warszawski z czasów mojego pierwszego roku studiów. W ciągu tego dnia odwiedziłabym moje wszystkie, nieistniejące już w tych miejscach Zakłady w tym: Zoologii i Fizjologii Zwierząt (budynek Geologii UW), ukochanej Mikrobiologii (ul. Nowy Świat), Chemii (ul. Banacha) i wspomnianej Botaniki. I przeszłabym znowu po raz pierwszy przez słynną Bramę Główną Uniwersytetu Warszawskiego jako świeżo upieczona, przejęta studentka, a po zajęciach zeszła do podziemia do legendarnego, zamkniętego w 2016 roku, studenckiego Pubu Nora. Wpadałam do niego na herbatę, a czasem lampkę wina i w oparach unoszącego się dymu papierosowego (!) czytałam poezję. To były naprawdę wspaniałe, mimo ogromu nauki, czasy, pełne niepowtarzalnego klimatu. I tak mi się jakoś smutno robi, że obecna  studencka „młodzież” już nigdy nie poczuje tamtego, wbrew pozorom, dość beztroskiego i bez poważnych problemów życia studenckiego, które minęło bezpowrotnie. Ach… łza na rzęsie mi się trzęsie.

    Z pisania wyrywa mnie zapach uduszonych na wodzie boczniaków cytrynowych. Dodałam do nich pokrojoną w kostkę pigwę zerwaną kilka dni temu z krzaka po domem, marchewkę i mnóstwo ziół z mojego letniego ogródka, które wciąż stoją świeże od dnia, w którym wróciłam ze wsi. Do tego ugotowałam ryż i czerwoną soczewicę (w kurkumie), która zdążyła mi się rozgotować. Nie przypuszczałam bowiem, że moje myśli zawędrują dziś w czasy, kiedy miałam 18 lat. Wtedy można zapomnieć o wszystkim – nawet o soczewicy, która musi mi wybaczyć. Na szczęście czerwona soczewica jest smaczna nawet po rozgotowaniu.

    Więcej z serii „Dziennki” przeczytasz tu